Jubileuszowo.

 Leżę i leżę, bo mi się siedzieć nie chce. Kobita powinna leżeć i pachnieć. I swym omdlałym, uroczym  zezwłokiem upiększać otoczenie ... 

Poleżeć nie jest niczym złym, z drugiej zaś strony co za dużo to niezdrowo.

I możliwe, że w związku z tym zdrowie mi cosik ostatnio nie dopisuje. Nie mogę pozbyć się kaszlu po przebytym w listopadzie covidzie. Oczywiście, że byłam z tym u kekarza. Dostaję jakieś środki. Dolegliwość nawet ustępuje. Wystarczy jednak niewinny powiew wietrzyka i wsio wraca apiać. 

Coby Was tu jednak nie przygnębiać mym skrzecząco, zchrypiałym pismem, przejdę do meritum. 

Meritum sprawy jest następujące.

Drodzy Panie i Panowie, Ladys and Gentleman, Damen und Herren, Damas y Caballeros, Signore e Signori, Dámy a Pánové, 신사숙녀 여러분, ...

Dawno dawno temu w lutym urodził się mój chrześniak ... przyszła na świat Luna... i 19 lat temu, właśnie w lutym,  popełniłam pierwszego posta na blogu na onecie. 

Kiedyś te rocznice obchodziłam  hucznie. Przy każdych moich pierwszych blogowych rocznicach,  trunki lały się poprzez blogowe złącza obficie i rzęsiście, a blogowym tańcom i śpiewom nie było końca. 

Teraz ... wszystko jakoś ucichło.  To tak, jak przekraczanie czterdziestki i wiesz, że liczenie i obchodzenie kolejnych urodzin większego sensu nie ma, bo po co przypominać sobie i światu ileż to się ma lat na karku? Lepiej już nie będzie.

No cóż. Dzisiaj postanowiłam sobie to i owo przypomnieć. 

Bardzo mi przykro, że nie ma z nami Maćka - Casanovy. Magdy- Podpisano Odręcznie i Kornela- ostatnie sceniczne pseudo DeLu. 

Ileż to się człowiek z nimi nagadał. Naśmiał a z DeLu na dodatek ostro pospierał. Eh... łezka się w oku kręci. 

Maja, która wciągnęła mnie w świat blogów, zaniechała po iluŝ latach tego rzemiosła i realizuje się w innych dziedzinach. Czasami śmignie tu lub tam w necie... czasami zagadamy. 

Nie pisze już Tulipanka- opowiadająca świetnie o życiu w Holandii. Wybyła gdzieś Asia pisząca z humorem o swojej codzienności, swoim indyjsko- polskim małżeństwie. Kasia zawiesiła bloga, gdyby nie Facebook, nie wiedziałabym co się u niej dzieje tak samo,  jak i u Oli ze Szwecji... 

Radość sprawiła mi ostatnio swoimi komentarzami Ina. Jedna z pierwszych, która komentowała mojego bloga. Żyje. Ma się dobrze. Córki wyrastają na piękne księżniczki. 

To wszystko odbywa się tak jak i w życiu. Jedni odchodzą i spieszmy się ich kochać. Drudzy wypełniajă nam te życiowe pustki po odeszłych.

Z czasem pojawiła się Anabell, przeżyliśmy z nią jej spore życiowe przedsięwzięcie związane z przeprowadzką z Warszawy do Berlina. Przyszła Ardiola i Jotka. Dwie blogowe podróżniczki z napędem w tyłku. Nie mogące usiedzieć na miejscu. Pokazujące nam ciekawe miejsca, które warto odwiedzić. Zjawiła się analityczna, rozgrzebująca sprawy na pierwiastki pierwsze W Temacie.  Podobna do niej Asenata. W tym przypadku jak słowem człowieku podpadniesz, to jesteś pogrzebany. Wypruje z ciebie bebechy 😉 i posieka jak tatara aż dojdziecie do sedna wypowiedzi. ❤️

Podobają mi się wypowiedzi altruisty Lecha, człowieka pełnego sportowych pasji. Wielbiciela muzyki klasycznej. Ivany- pasjonatki wiccy i ekspertki od zdrowego życia.

Przybyła też Amerykanka, powściągliwa Serpentyna. Wielka przyjaciółka kotów, przynajmniej jednego z nich wabiącego się  Bella. Matkuje Belli aż miło. Inna kociara, Frau Be to wrażliwa, duszyczka. Krucha wielbicielka poezji. Dmuchajcie na nią i chuchajcie aby chronić jej wrażliwą dusze. Podobna jest też Szarabajka- mądra, oczytana kobitka. 

No i powiedzcie sami. Życie ubogaca i czasami daje nam więcej niż oczekujemy, bo w naszym bytowaniu tutaj PODOBNO najważniejsze są relacje, nawet te blogowe. 

Zostawiłam sobie dwóch blogerów na końcówkę mojego jubileuszowego wpisu. Ponieważ najdłużej blogujemy: Pkanalię. O Jezusiczku kochany ileż to my sobie nawzajem włosów natargaliśmy. Ileż to my szklanek w siebie narzucaliśmy... szczerze rzecz ujmując ta blogowa relacja nigdy nie miała szans na normalność. Aż... ja się zestarzałam i mi się już nie chce, a on dojrzał i też mu się nie chce.

I nasza Klarka kochana. Ona jest naprawdę kochana. Nie zanudza, nie mędrkuje a intetesuje. Jest sobą. Umie być sobą. Ujęła mnie swoją szczerością. 

Chcę Wam powiedzieć, że dziś też Was kocham.