Kolorowy ptak.

 Malarstwo... ech... trudniejsze dla mnie niż odbiór opery. Z pewnością o wiele trudniejsze niż czytanie książek, czy rozumienie poezji. 

Ale... z reguły jest zawsze jakieś "ale" ... , nie jest też tak, że ja już nic z tego nie rozumiem, nie wiem i nie odróżniam. 

Zajęcia plastyczne na studiach coś tam, i tu, i ówdzie mi rozjaśniły. Pokazały kierunek jak dziecku kroczącemu we mgle. 

I jakiż to kierunek te studia mi wskazały? Hm... trudno powiedzieć. Ogólnie to było tak, że analiza dzieła malarskiego odstawiała na boczny tor temat. On był w sumie nieistotny. Przynajmniej nie aż tak, aby nad nim piać i się rozwodzić.  Analizowało się kompozycję- prawy górny róg w stosunku do dolnego, centrum obrazu .... etc.  Sposób nakładania farb , rozkładanie się światła, linie... takie rzeczy, na które przeciętny odbiorca z reguły uwagi nie zwraca i nie przykłada się. 

Po prostu coś na nas działa albo nie i ... o czym tu się rozwodzić? Tylko, bo nie chcę już pisać "ale", jak to powiedział w jednym z wywiadów nieżyjący już Has, to forma wpływa na treść. Wydobywa ją. Jego filmy były według mnie, bardzo malownicze, nawet te czarno białe,  jak chociażby "Rękopis znaleziony w Saragossie". 

Wybaczcie mi te oczywiste oczywistości. 

Ostatnio ( w sumie to wcale nie tak ostatnio) zafiksowałam się na " Dziewczynie z perłą" Vermeer 'a  XVII wiecznego malarza. Nie wiem dlaczego.... coś w tym obrazie jest, przyciąga, zatrzymuje uwagę. 

Zdjęcie pochodzi ze strony Wikipedii.

Nie wiadomo kim jest dziewczyna  na obrazie. Trudno ustalić jej tożsamość.  Najprawdopodobniej to tzw. tronie. Obraz ćwiczebny. Postać zmyślona. Pewnego rodzaju reklama umiejętności twórcy wystawiana gdzieś na rynkach, wabiąca klientów. Dzieło zostało rozsławione w 2009 roku poprzez film o tym samym tytule. 

Obraz nazywany jest również Mona Lisą Północy i oblegany w muzeum Mauritshuis w Hadze. 

Podoba mi się twarz dziewczyny. Nie jest to jakaś tam piękność, ale ma coś w sobie. Miękkie rysy,  rozświetlone przez padające z lewej strony obrazu światło. Pewna subtelność twarzy spowodowana zastosowaniem przez twórcę techniki sfumato.

  Ciemne tło jest przeciwwagą do jaśniej potraktowanej postaci.  Można by było powiedzieć, że to typowy portret, a jednak nie. Dziewczyna nie jest malowana z przodu. Odwraca się do widza. Patrzy przez ramię. Tak jakbyśmy ją przed chwilą zawołali. Uśmiecha się- ja odczytuje to jako uśmiech, bo krytycy doszukują się w spojrzeniu zaskoczenia,strachu...  Dlatego rozkminianie emocji nie ma większego sensu. Każdy może zinterpretować je po swojemu. 

 Może ta poza wzbudza moją sympatię, bo pojawia się we mnie chęć odpowiedzenia uśmiechem na uśmiech? Nie wiem.

Wcześniej obraz nazywany był też "Dziewczyna w turbanie", ale jednak perła w uchu zwyciężyła. Rozświetla, rozjaśnia... znajduje się w centrum dzieła.

Przeczytałam też, że według naukowców, Vermeer stworzył w "Dziewczynie z perłą" trwałą pętle uwagi. Pewien fenomen neurologiczny. Zogniskował uwagę widza w konkretnych miejscach- trzech punktach : oczy, usta i perła. Najpierw odbiorca zerka na oczy- chce złapać kontakt wzrokowy z postacią, potem spojrzenie spływa na usta aby w końcu spocząć na perle i po chwili historia zaczyna się powtarzać.... wzrok wiedzie nas ku oczom... ustom ... perle. 

Całkiem możliwe, że to z tego powodu nie możemy oderwać od tego, niepozornego wydawałoby się dzieła, uwagi.