O "piniądzach" będzie.

 

Lubię wracać tam gdzie byłam już. Może nie pod cudze balkony pełne pnących róż, ale do pewnych znanych mi miejsc, ciągnie mnie. I tak właśnie ciągnie mnie do miejsca gdzie się wychowałam i wyrosłam. Dziwne, bo moja sis mieszkająca w Niemczech od 13 lat, prawie wcale do Polski nie jeździ. Nie czuje takiej potrzeby. 

Przejęłam mieszkanie po zmarłych rodzicach, spłaciwszy pierwej siostry i.... spokój spłynął na mnie jak nie przymierzając Duch Św. Po czasie się jednak ulotnił, bo naszły mnie myśli o remoncie i o tym jak go na odległość ogarnąć?

 Bez jeżdżenia w te i we wte się nie obędzie. Trzeba na miejscu mieć kogoś kto tego doglądanie. Kogoś zaufanego, a ja tam mam paru takich ludzi. Sprawdzonych przez życie. Wybór padł na B. bo sama się zaoferowała. Aktywna babka. Od roku na emeryturze i nie wie co ma ze sobą począć. Szczerze pisząc, nawet się ucieszyłam, że wyraziła chęć pomocy w nadzorze remontu,  gdyż perfekcyjna z niej osoba,  dokładna czasami aż do upierdliwości i lubi latać. Daleko do siebie w Polsce nie mamy. To samo osiedle. 3 minuty na piechotę. 

Zostało postanowione, że B. dopilnuje remontu choć panowie go przeprowadzający trochę się burzyli, że jak to tak? Oni nadzoru nie potrzebują. Znam te śpiewki. Pańskie oko konia tuczy. Nadzór jest konieczny. 

B. faktycznie- upierdliwa perfekcjonistka dawała się wykonującym prace remontowe we znaki. Widziała wiele i cisnęła. Kiedy przyjechałam pierwszy raz, faceci nie chcieli ze mną gadać :" To aż tak?" pomyślałam sobie. No aż tak. Dopiero pierwsze wypłaty należności przywróciły im rumieńce i uznanie B. za szefową.

Kij ma jednak dwa końce. Koleżanka perfekcjonistka jak cisnęła robotników tak zaczęła cisnąć i mnie. Mnie... główno dowodzącą tym całym zamieszaniem? 

- Nie przyjechałaś tutaj na picie kawek ze znajomymi tylko do roboty.- Orzekła despotycznie. 

Aż strach było wieczorem po robocie do kogoś wpaść, żeby się nie wygadał i żeby B. mnie potem za to nie rozliczała. 

W sklepie nie raz musiałam jej przypominać, że to ja inwestuję i kupię to na co mnie stać i co mi się podoba. 

- Tego nie kupisz. To wygląda jak za czasów komuny. - Upominała.

- Nie wiesz, że komuna w wystroju wnętrz powraca? 

Nie, nie miałam komunistycznych wnętrzarskich zapędów. Jej się tylko tak wydawało. Oj nieraz mi gul skakał z wściekłości i miałam ochotę koleżankę wytarmosić. Dwa razy po kryjomu zwiozłam coś na chatę i dogadywałam się z pracownikami na boku aby mi to zamontowali. 

W końcu B. wsiadła na mnie, że powinnam zwieźć sprzęt do kuchni aby zakończyć sprawy kuchenno remontowe i abym kolejnym razem mogła już w mieszkaniu na materacu spać a nie waletować u siostry w salonie na głównej kanapie. Tak mnie rozsierdziła, że obiecałam jej, iż ją uduszę. 

- Ja już groszem powoli nie śmierdzę. Wszystkie oszczędności się ulotniły. Na paliwo na drogę powrotną kitraszę kasę. 

B. myślała, że jak mnie jeszcze przydusi to wydusi to i owo. Złotkiem  się posram... a tu nici z duszenia. 

O te kafle w toalecie poszło, że to niby komuna. 

W każdym razie kumpela jeszcze mnie docisnęła . Zakupiłam sprzęt AGD do kuchni. Stanęło na tym jak chciała. Cosik miękka jestem.

 Za to w sklepie przy zakupie miotły i kija, kiedy zaczęła mi wybrzydzać, że nie taka miotła, że mam kupić lepszą  ( czytaj: na lata), natłukłam ją tą miotłą po dooopie! Dorobiła się. Ileż to można znieść?

 Ja, jak ten dziad kalwaryjski, z resztą kasiory do domu będę wracać. Liczę czy mi na paliwo styknie, a jej moja miotła się nie podoba!!