W punktach.

 1.    

U nas pada. Po obiedzie zapowiadali słońce i w sumie powoli i bardzo nieśmiało wygląda ono zza chmur.

2. Nie mogę oglądać polskiej TV, bo jeszcze nie zaksięgowali mojej wpłaty. Polskie kanały mam na kartę. Pozostały mi więc niemieckie programy i Netfix, ale nie oglądam... wsadziłam nos w Wyborczą i w książkę. 

Cytat z Wyborczej przygnębił mnie: 

"Podobnego zdania jest Serhij Sydorenko, redaktor „Europejskiej Prawdy". W ironicznym poście napisał, że świat widziany oczyma Trumpa wygląda następująco: "Ukraina zgadza się, iż Rosja wygrała wojnę, Europa z kolei, że Trump uratował świat, a same USA zgadzają się na robienie wspólnych interesów z Putinem. W zamian Trump oferuje Ukraińcom „hojne wynagrodzenie" w postaci „oddania połowy zysków" od ukraińskich złóż minerałów Stanom Zjednoczonym."

Źródło: "Wyborcza". Anna Wyrwik, Piotr Andrusieczko. 

Przykre i jakżesz wydaje się prawdziwe. 

3. Dzisiejszy obiad to ten, który zamierzałam zrobić w Wielkanocny Poniedziałek. Sauerbraten- kwaśna pieczeń. Niestety plany się poprzesuwały. W Wielkanocną niedzielę, po obiedzie, opuścili nas wszelcy goście, osieracając mnie i eMa. Wyjadaliśmy więc resztki co by się nie popsuły. Szkoda marnować żywność i wyrzucać. Sauerbraten miał więc swoją inaugurację dzisiaj. 

Każdy kraj, region ma typowy dla siebie rarytas. Tu gdzie żyję Sauerbraten to  świąteczne jedzenie. W Polsce dobrze gościa nakarmić to zapodać mu schabowego z kiszoną kapustą i ziemniakami. Tutaj zaś takim przysmakiem jest kwaśna pieczeń. 

eM stał się marudny, kiedy o strawę idzie. Ostatnio zielenina typu: koper, pietruszka mu nie leżą. Niedługo będę chyba jakąś mamałygę gotować aby go zadowolić. 

4. Czytam "Sońkę" I. Karpowicza. 

O takiej dziewczynie z podlaskiej wsi, która podczas II wojny światowej chciała Niemca.

Zakochała się w żołnierzu mającym dwie błyskawice na mundurze. 

Karpowicz opowiadał, promując " Sońkę", że kiedy usłyszał o niej, to zastanawiał się jakim cudem wieś dała dziewczynie przeżyć? Historia zapadła w niego głęboko a po czasie narodziła się powieść. 

We mnie też zapadło to, co mówił Karpowicz. Kupiłam książkę daaaaawno temu, a zasiadłam do niej dopiero teraz. 

Ile człowiek jest w stanie pomieścić w sobie bólu? To opowieść o uczuciu i o bólu. 

"Sonia nie umiała myśleć o Joachimie jako o Niemcu. Niemcy byli od strzelania, od palenia wiosek, od rekwirowania żywności i zwierząt. Niemcy praktycznie i od serca oddali jej tylko jedną przysługę, zabili ojca.

 Gdy Sonia uświadomiła sobie, że ojciec już nigdy nie wrócą inaczej niż w sennym koszmarze, popłakała się ze szczęścia.  Ludzie się liczyli, no tak, najbardziej wszak liczyły się krowy i kozy. Bez nich ludzie zdechliby z głodu."

" Sońka" Ignacy Karpowicz.