Ląd.

 Lądy bywają różne. Kwadratowe i podłużne. 

Amerykański ląd to powycinane równomiernie, na kwadratowo ( raczej na kwadratowo ) bloki różnorodnych stanów. Oni się swego czasu nie patyczkowali. Prosto i znowu prosto i apiać skręt na 90 stopni i tak im wyszło, jak pod linijkę. Powychodziły im mniejsze lub większe kwadraty. 

Norwegia to ląd podłużny. Powycinany z jednej strony wodą morską, tworzącą przepiękne wejścia w głąb kraju. To są fiordy. Dla Norwegów codzienność, coś czym emocjonować się nie należy, bo to ich, codzienne... naoglądali się do bólu. I życie toczy się dalej. Dla laików takich jak ja, którzy o fiordach uczyli się z książek na geografii, albo z pism podróżniczych, czy też blogów... to było coś. 

Podróżujący uważają, że fiordy to tylko preludium do norweskich lofotów. Pooglądałam zdjęcia z lofotów i ... może kiedyś ? Kto wie? 

Co działo się na norweskim lądzie? 

Pierwszy przystanek to Bergen. 

Zaskoczył mnie swoim architektonicznym nieładem. Stare domki rybackie, a za parę metrów coś w stylu łódzkich hangarów przemysłowych. Oczywiście odremontowanych i mających spełniać rolę atrakcji turystycznych, mi to się nie spodobało - no coż,  ponad 20 lat w niemieckim Ordnungu swoje robi. Sis była zachwycona. Ją jednak wszystko co nowe zachwyca...o pardon...nie wszystko. Dworzec w Hamburgu wyrwał ją z baśniowej atmosfery. 

Mówiąc najprościej. Najbogatsze miasto Niemiec a na dworcu syf, kiła i mogiła. 

No dobra, ale co z tym Bergen: 

Te hanzatyckie budynki w Bergen znajdują się od 1979 roku na światowej liście dziedzictwa UNESCO.

Dzielnica nazywana jest Bryggen i z norweskiego znaczy tyle samo co nadbrzeże. 

Pomiędzy starymi domkami znajdowały się drewniane ulice słynące z targów rybnych. 

- Ależ wtedy musiało im jechać rybami. - Zauważyła sis. 

- Na pewno, ale oni byli do tego tak przyzwyczajeni, jak ludzie na wsi do zapachu obornika. 

Obecnie w tych domkach znajdują się restauracje, sklepy, sklepy z pamiątkami....

Fiord Geiranger.

Cudo natury. Od 2005 wpisany na światową listę dziedzictwa UNESCO. 

15 km długości. Ze ścian spływają liczne wodospady. Czasami na zboczach można zobaczyć domki. Nie wiem czy są zamieszkane. Z tego co nam opowiadano to są to stare, porzucone gospodarstwa rolne. Ostatni rolnik poddał się prawdopodobnie w latach sześćdziesiątych XX wieku. 

Przypomniały mi się słowa Klarki mówiącej, że marzeniem jej babci było posiadanie pola na równym- czy też prostym. Widocznie marzeniem tych ludzi było to samo. 

Fiord z wysoka:

Pogoda, jak na listopad, niezmiernie nas rozpieszczała. Popadało tylko w Ålesund. Tam też pożegnało nas bure niebo. 

Na statku bujało. Bywały momenty, że na  stołówce trzeba było chwilę poczekać, stanąć, przytrzymać się stołu...ale do spania bujanko odhaczyłabym jako super rejsowy dodatek. 

Ålesund- miasto spalone bodajże w styczniu 1904 roku. 99% mieszkańców znalazło się na ulicy bez dachu nad głową. Trudno jest znaleźć tu budynek , który uchował się przed katastrofą pożaru. 

 

Stavanger:

Zauroczyła mnie ta miejscowość. Mogłabym powiedzieć, że to moja Norwegia. 

Urokliwe, słoneczne, przyjazne....

Dawne chałupki rybaków. 

I koty na progach. Te chyba przyzwyczajone do kamer turystów. 

Mogę tylko powiedzieć. 

I❤️ Stavanger.