Miałam dobry tytuł a teraz go nie mam.

 Po niedzieli zachciało mi się wyskoczyć do Was  ze słowem na niedzielę. Noszę się z tym zamiarem od jakiegoś czasu i raz mi się chce Wam o tym opowiedzieć. Za chwile chęć mi mija, bo przecież... i tak każdy wie swoje  i oczywiście wie najlepiej... jako i ja- ma się rozumieć. 

Niech jednak się stanie. Gadać i pouczać będę. 

Jest w zestawie chrześcijańskiego Pisma Św. niewielka księga, która jak dla mnie, latami nie wnosiła nic nowego do mojego żywota. Ot, takie sobie biblijne opowiadanko. Co prawda Jezus się chyba z raz powoływał  na opisanego tam proroka... ale. 

Chodzi mi o księgę Jonasza i jego postawę. Dla mnie to był chłop egoista. Dbający tylko o swoich i stawiający się Bogu. Dlaczego Bóg go polubił i wysłał na misję? Nie wiem.  Wyroki Boże bywają niezbadane.

  Ogólnie, z tego co zauważyłam Bog nie faworytuje zbytnio, tych po ludzku grzecznych. On chyba lubi tych grzecznych inaczej. Jednak i ci grzeczni inaczej muszą mieć w sobie coś, jakąś cechę, która Boga w nich interesuje, porusza i stwierdza On, że:"  To jest ten właśnie, którego szukam." 

Księga Jonasza nie jest księgą historyczną. Trudno ją umieścić w konkretnym przedziale czasowym, choć badacze Pisma próbują to czynić. Księga ta spełnia raczej rolę dydaktyczną. Miała o czymś pouczać, coś przypominać. Pouczenie to jest według mnie wielkie, bo biorąc pod uwagę fakt, że tekst powstawał w dobie religijnego partykularyzmu, czyli mój Bóg najmojszy i dba tylko o najmojszych, jego wymowa może dziwić. Chodzi mi o rozwój głębszej myśli religijnej. 

Jonasz był sobie kimś tam. W Biblii jest zaznaczone imię jego ojc: " Jonasz, syn Amitta". Dla mnie to uwiarygodnienie, że postać ta istniała naprawdę. Miała imię i jest wyróżniona imieniem ojca.  

Jonasz dostał słowo od Boga, że ma się udać do Niniwy i przepowiadać tamtejszym ludziom, bo złość tego miasta ( nazwijmy to grzechami, niewłaściwymi uczynkami) dotarła aż do Niego. Jonasz zamiast zakasać rękawy i spełnić co mu nakazano, kupił bilet na statek do Tarszisz i zamierzał schrzanić przed Bożą misją. Wtedy profesja proroka nie była zbyt bezpieczna. Takich proroków  nawołujących do nawrócenia po miastach i osadach kręciło się niemało. Ludzie średnio im wierzyli. Niektórzy ignorowali te nawoływania. Byli też tacy, którzy rzucili wołającemu kawałek chleba aby pociamkał i przestał gadać. Zdarzało się, że ktoś popchnął albo nakopał tyłek takiemu prorokowi. Byli też i tacy, którzy stawali i jednak przysłuchiwali się jego słowom.  

Jonasz nawiał też i z tego powodu, bo poczuł złość dlaczegóż to Bóg, Jego Bóg, troszczy się o nawrócenie jakiejś tam bałwochwalczej Niniwy? 

Jak już może niektórzy z Was wiedzą. Najwyższy dogania Jonasza. Zsyła burzę na morzu, tak, że statkowi grozi zatonięcie. Marynarze kombinują: dlaczego, za co, kto temu jest winny...? Każdy modli się do swojego bóstwa chcąc ubłagać dobrej pogody. A Jonasz zakopał się gdzieś głęboko w ładowni, umościł sobie posłanie, zasnął i w ten sposób pragnął przetrwać  nawałnicę. Odnajdują go żeglarze. Zarzucają opieszałość i brak modłów jakie powinien czynić. Jonasz się przyznaje, że to z jego powodu to całe zamieszanie. I nawet podpowiada, że jak go wyrzucą za burtę to wszystko się uspokoi. 

Ci żeglarze to jednak fajne chłopaki byli, bo nie tak od razu proroka do wody. Najpierw rzucili losy aby poznać, który to z pasażerów lub członków załogi jest sprawcą zamieszania. No kogo bogowie się gniewają? Los padł na Jonasza i dopiero wtedy ... odprawiając jeszcze modły za ewentualnie przelanie niewinnej krwi, popchnęli delikwenta w morskie odmęty. 

A tam ... przejęła proroka wielka ryba. Połknęła go i ... siedział biedak trzy dni i trzy noce w jej brzuchu,  modląc się do Jahwe i prosząc o ratunek. Zwierzę wypluło Jonasza na brzeg. Poszedł więc prorok do Niniwy. I zaczął głosić, coś w stylu :" Biada wam, biada..." . Musiał być dość przekonywujący, gdyż mieszkańcy miasta oblekli się w wory pokutne i sypali głowy popiołem ( taki zwyczaj)  ... sam król przywdział wór pokutny i się po swojemu kajał. 

Jonasz zaś uciekł na obrzeża miasta. Zbudował szałas i ... miał zamiar obserwować z oddali w jakiż to sposób Bóg będzie karał Niniwę. I się nie doczekał. Mam wrażenie, że tak po ludzku niezbyt się przyłożył do swojego posłannictwa. I chyba niezbyt mu zależało aby mieszkańcy miasta się nawrócili, w końcu nie jego ludzie, a i ten Bóg trochę taki niezrozumiały, bo po co tracić siły i moc na obcych.... a jednak... pomimo pewnego niechlujstwa, niechęci i egoizmowi proroka... misja zakończyła się powodzeniem. 

Bóg nie pozostawił też Jonasza w ciemnocie. Dał mu krzak rycynowy aby chronił go podczas upałów. Osłaniał swoim cieniem. W nocy jednak robak podżarł korzeń krzewu i roślina obumarła. Jonasz żalił się i biadolił. Co on teraz pocznie na tym wypalonym pustkowiu? Żałował rycynowego krzewu. 

I dostał odpowiedź, że żal mu krzaczka, przy którym nawet zabiegów jakichkolwiek nie czynił a nie szkoda mu wielkiego miasta, w którym ludzie nie odróżniają dobra od zła. 

Mi wychodzi na to, że nie taki Bóg morderczy i krwawy jak Go niektórzy malują.