Nie ma rzeczy niemozliwych...

... napisalam tak przed poludniem, po czym odlozylam temat. Inne sprawy zaczely zaprzatac moja glowe. Czlowiek nie moze dlugo cieszyc sie spokojem. Zawsze cos przyczepic do niego sie musi. Gdybym napisala post rano, mialby on calkiem inny wydzwiek niz obecnie.

  Pobeczalam sie  dzisiaj trzy razy. Bo wiecie jak jest- wszystko jest mozliwe i nie ma rzeczy niemozliwych. Nie ograniczam sie w owym wszystkim mozliwym, czy tez w rzeczach  niemozliwych do rozumienia, ze tylko dobro moze nas spotkac. Wszystko moze nas spotkac. Dobro jako i zlo, choc przywyklismy rozumiec owe : "nie ma rzeczy niemozliwych" w kategoriach posuniecia czegos w pozytywnym- dobrym kierunku., w zalatwieniu czegos nie do zalatwienia.

W grudniu mialam rozmowe z wychowawczynia Marie. Szkola typuje dzieci dalej, wydaje opinie na temat dziecka, w jakiejz to szkole dziecie powinno kontynuowac nauke. Pani zaznaczala, ze Marie pracuje falowo. Nagly zryw, potem przysiad, ale tak ma nie tylo moja Pociecha- typowa cecha tego wieku. Dzieci pracuja falowo. Ulegaja humorom, nastrojom, sa jeszcze niestabilne emocjonalnie.... Taki wiek.
Ogolnie jednak dziecko me dostalo pozytwna , zaznacze tylko, ze ustna, opinie na temat swej szkolnej przyszlosci od pani wychowawczyni. Nic nie stoi na przeszkodzie aby mogla uczyc sie w gimnazjum. No i tak, suma sumarum, zesmy ustalily, ze dzieciak moj dostanie opinie do gimnazjum, ale gdyby cos sie  nagle schrzanilo, tzn. gdybysmy zmienili zdanie, ze wolimy  technikum zamiast gimnazjum, to damy pani znac. Ona zas,  jezeli zauwazylaby, ze Mala spoczela na laurach i uczyc sie wyjatkowo nie zamierza , tez miala sie z nami skontaktowac. Ona sie nie skontaktowala, my nie planowalismy zmiany zdania...czyli pozostalo na tym, co ustalilismy.
Niespodzianka nas dzisiaj zastala, bo pani napisala opnie dosc dziwna, ze nby gimnazjum, ale... techniczna szkola dla Marie jak najbardziej. Wystawila jej opinie na cos z gola innego. O pomylce nie moze byc mowy.
I wiecie co- juz chcialam dzwonic, juz chcialam pedzic, juz zalatwiac, wyjasniac nieporozumienie....rece mi jednak opadly i para zeszla. Nie ma sensu, bo coz moge w takiej sytuacji uslyszec? W ostatecznsci odkreci mi pani cala sprawe w kierunku, ze matka nie posluguje sie niemieckim od malenkosci i nie rozumie sierota Boza co sie do niej mowi. A to przeciez nie tak. I to jest wlasnie owe bycie nie u siebie. Gdyby cos takiego trafilo mi sie w Polsce wiedzialabym jak do sprawy podejsc...tutaj mam  nikle szanse. Nie jestem osoba znaczaca w srodowisku.  Otoczeniu mozna powiedziec, ze taka, albo taka kobita robi "dym", bo ...nie zna dostatecznie jezyka. Przezywalam juz takowe sytuacje...potem szydlo z wora wychodzilo, bo zawsze wychodzi. Straconego jednak czasu nikt nikomu nie przywroci. Zostawilam sprawe na barach eMa. On chyba z takiego obrotu rzeczy sie cieszy, bo on znowuz stawia na technike a nie na ogolne wyksztalcenie. Jest praktyczny. Zobaczymy co z tego wyniknie. Poza tym, w tych innych szkolach, do ktorych Marie zostala skierowana,  tez mozna zrobic mature.
Ja zas becze, bo jak sie komus mowi, ze jakby cos mialo sie zmienic to sie go zawiadomi, to slowa sie dotrzymuje, nieprawdaz? Dziwne w tym wszystkim jest to, ze Marie z niemieckiego ma oceny super. Poslugiwanie sie jezykiem na poziomie bardzo dobrym, czytanie super- czyta wiele poza lekturami....  Z matmy zas ma slaba czworke...To jedyna jej slaba ocena.

Bylam w Polsce. Podczas drogi w jedna , jak i w druga strone, nasluchalam sie polskiego radia. Wczoraj poznym wieczorem, w sumie noca,  wlaczylam telewizor i obejrzalam program Pospieszalskiego "Warto rozmawiac". No i mam mieszane uczucia. Chodzi mi o owa nowelizacje ustawy IPN. Ja czegos nie kumam. W kazdym kraju mozna znalezc dostateczna ilosc tych, ktorzy z okupantem wspolpracowali. taki pomysl na przezycie wojny mieli. Chwalebny, niechwalebny...niech oceniaja ludzie sami, ale.... jakos nikt swoimi ustawami nie robi takiego dymu jaki robimy my. Ani Czesi, ani Slowacy, ani Wegrzy, ktorzy byli chyba po niemieckiej stronie w czasie wojny... Tylko u nas ciagle dymienie, zawierucha i zamieszanie. Tak nieoptymistycznie zakonczylo sie u Pospieszalskiego...no ze niby jakies swiatelko w tunelu widac, o ile poprza nas Amerykanie, o ile sie nie odwroca.

Czuje sie dziwnie, ze to co robia Polacy w swym wlasnym domu odbija sie echem w sumie wszedzie. Jest szeroko komentowane, oglaszane, czesto obsmiewane. Sami sobie dokladamy do pieca, sami z siebie drwimy. Jedni leca na skargi do obcych, drudzy nazywaja ich zdrajcami... Jedni uwazaja  sie za patriotow, drudzy- ci obsmiewani tez...wycieraja sobie wszyscy dupy tym patriotyzmem. Typowo polskie. Wkurza mnie to. Jedni patrioci wysmiewaja tych drugich. Obsmiewaja wszystko co sie da- klauzule sumienia...no po prostu wsio. Brak nam normalnosci. Jezeli czlowiek czegos nie moze zrobic, bo to sie kloci z jego wnetrzem, to nie moze i juz. Fajnie by bylo miec  przyklady w Oswiecimiu kiedy jeden z nazistow odmawia wykonania rozkazu zagazowania wiezniow, albo dokonywania selekcji, uzywania pejcza. bo to sie kloci z jego sumieniem, ale wtedy nie bylyb chyba nazista (?). Zreszta przyklad dziwny podalam, bo w tamtych czasach czegos takiego jak klauzula sumienia nie bylo.
Juz o tym kiedys pisalam. Dunski lekarz mial do czynienia z pacjentami po nieudanych operacjach plastycznych. Byly to  trzy panie i jeden pan, na ktorym dokonano nieudanego zabiegu wszczepienia implantow w klate, czy tez na klate (?). Gosc nie mogl podniesc rak do gory. Lekarze brali panie na poprawki  bez dyskusji i szemran, bo w naszej cywilizacji kobieta musi byc piekna. Poprawiali tym kobietom brzuchy, piersi ... Przy panu natomiast powstal problem. Dunski lekarz stwierdzil, ze poprawi mu ewentualnie jakosc zycia fizycznego, wyciagnie tylko implanty i dolegliwosci fizyczne ustapia. Natomiast w zadnym wypadku nie podejmie sie poprawienia mu wizerunku zewnetrznego, bo to sie kloci z jego , czyli lekarza, wnetrzem, przekonaniami i te inne.
Mozna? Mozna, ale...  nie w Polsce.